Akademia Przywództwa
Strona główna
Kompetencje

Samoprzywództwo

Umiejętność prowadzenia samego siebie - zarządzania czasem, energią, emocjami i rozwojem. Kto nie prowadzi siebie, z trudem poprowadzi innych.

Pojęcie

Termin samoprzywództwo (self-leadership) wprowadził Charles Manz (1983, 1986), opisując proces, w którym człowiek sam wpływa na swoją motywację i zachowanie. Wyróżnił strategie behawioralne (wyznaczanie sobie celów, obserwacja siebie, nagradzanie), naturalnych nagród (szukanie przyjemności w samym zadaniu) i konstruktywnego myślenia (praca z przekonaniami i dialogiem wewnętrznym).

Peter Drucker w eseju Managing Oneself (HBR 1999) pisał, że we współczesnym świecie każdy musi sam pytać: jakie są moje mocne strony, jak pracuję, jakie są moje wartości, gdzie jest moje miejsce i co mogę wnieść.

Obszary samoprzywództwa

  • Cel i wartości - wiedzieć, po co się żyje i służy (zob. powołanie lidera).
  • Priorytety i czas - odróżniać rzeczy ważne od pilnych (zob. macierz Eisenhowera). Stephen Covey ujął to w nawyku trzecim: „Najpierw rzeczy najważniejsze”.
  • Energia - sen, ruch, odpoczynek, granice (zob. ekologia lidera).
  • Emocje - samoświadomość i samoregulacja (zob. inteligencja emocjonalna).
  • Rozwój - ciągłe uczenie się, szukanie informacji zwrotnej, mentor.
  • Dyscyplina duchowa - modlitwa, rachunek sumienia, sakramenty.

Samoprzywództwo a charakter

Stephen Covey rozpoczyna 7 nawyków od „prywatnego zwycięstwa” (nawyki 1-3: proaktywność, zaczynanie z wizją końca, najpierw rzeczy najważniejsze), które poprzedza „publiczne zwycięstwo” w relacjach. Dla tradycji chrześcijańskiej to oczywiste: św. Paweł pisze, że ćwiczy siebie jak zawodnik, by głosząc innym, samemu nie zostać odrzuconym (1 Kor 9,24-27). Zob. charakter lidera, cnoty kardynalne.

Rozwój osobisty i „Work Life Balance” są osobnymi modułami studiów podyplomowych Akademii Przywództwa.

Źródła

C. C. Manz, Self-leadership: Toward an expanded theory of self-influence processes in organizations, Academy of Management Review 11 (1986) C. P. Neck, J. D. Houghton, Two decades of self-leadership theory and research, Journal of Managerial Psychology 21 (2006) P. F. Drucker, Managing Oneself, Harvard Business Review 1999 S. R. Covey, The 7 Habits of Highly Effective People, 1989 Biblia Tysiąclecia, 1 Kor 9,24-27

Zobacz też

Klasyka

7 nawyków skutecznego działania

Książka Stephena R. Coveya (1989) - jedna z najbardziej wpływowych książek o rozwoju osobistym i przywództwie. Opisuje siedem nawyków prowadzących od zależności, przez niezależność, do współzależności.

Narzędzia

Macierz Eisenhowera

Narzędzie ustalania priorytetów, dzielące zadania według dwóch kryteriów: ważne - nieważne oraz pilne - niepilne. Spopularyzowane przez Stephena Coveya.

Charakter i wartości

Charakter lidera

Trwałe usposobienia moralne, które decydują, kim lider jest, gdy nikt nie patrzy. Według Białej Księgi u podstaw zdrowego przywództwa leży przede wszystkim dojrzałość duchowa, charakter i postawa służby.

Kompetencje

Inteligencja emocjonalna

Zdolność rozpoznawania, rozumienia i kierowania własnymi emocjami oraz rozpoznawania emocji innych i budowania relacji. Spopularyzowana przez Daniela Golemana jako kluczowa kompetencja liderów.

Dobre praktyki

Ekologia lidera

Troska lidera o równowagę duchową, emocjonalną i fizyczną, o własne granice, odpoczynek oraz harmonię między rodziną, pracą i służbą. Zapis Białej Księgi chroniący przed wypaleniem.