Zaufanie

Definicja

W często cytowanym modelu Rogera Mayera, Jamesa Davisa i Davida Schoormana (1995) zaufanie to gotowość do bycia wrażliwym na działania drugiej strony w oczekiwaniu, że wykona ona działanie ważne dla ufającego, niezależnie od możliwości kontroli. O tym, czy komuś zaufamy, decydują trzy postrzegane cechy tej osoby:

Zaufanie w zespole

• Patrick Lencioni uważa brak zaufania za fundamentalną dysfunkcję zespołu, na której opierają się pozostałe. Chodzi mu przede wszystkim o zaufanie oparte na wrażliwości - gotowość przyznania się do słabości i błędów (zob. pięć dysfunkcji zespołu).
• Amy Edmondson opisuje pokrewne zjawisko bezpieczeństwa psychologicznego.
• Stephen M. R. Covey (The Speed of Trust, 2006) przekonuje, że zaufanie ma wymiar ekonomiczny: tam, gdzie go brakuje, wszystko trwa dłużej i kosztuje więcej (kontrole, procedury, podejrzliwość).

Jak lider buduje zaufanie

• dotrzymuje słowa, także w drobnych sprawach (integralność);
• jest przewidywalny i sprawiedliwy;
• dzieli się informacjami (transparentność);
• przyznaje się do błędów i ograniczeń (pokora);
• okazuje zaufanie innym - deleguje i nie kontroluje nadmiernie;
• broni ludzi pod ich nieobecność i nie mówi o nich źle.

Odbudowa zaufania

Zaufanie traci się szybko - jednym kłamstwem, nadużyciem, zdradą zaufania. Odbudowa wymaga uznania krzywdy, przeprosin, naprawy i czasu, w którym słowa potwierdzają się w czynach. Preambuła Białej Księgi wymienia osłabienie zaufania jako jedno z wyzwań współczesnych wspólnot; jej zapisy (przejrzystość, ocena służby, mentoring, relacja z przełożonym) są w dużej mierze narzędziami jego odbudowy.

Perspektywa biblijna

Pismo Święte pokazuje zaufanie jako owoc wierności: „Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny” (Łk 16,10). Ostateczną podstawą zaufania wśród chrześcijan jest wierność Boga, a wspólnota, w której liderzy są wiarygodni, staje się znakiem tej wierności.