Zespołowe przywództwo

Zapis Białej Księgi

Zespołowe przywództwo zamiast modelu jednego lidera. Zastąpienie modelu indywidualnego zarządzania przywództwem zespołowym wzmacnia stabilność i zapewnia wieloaspektowe spojrzenie na wspólnotę. Chroni też lidera przed izolacją i przeciążeniem.

Ryzyka modelu jednego lidera

Wspólnoty często rodzą się wokół charyzmatycznej osoby. To naturalne na początku, ale na dłuższą metę model jednego lidera niesie ryzyka:

• przeciążenie i wypalenie - wszystko zależy od jednej osoby (zob. ekologia lidera);
• brak korekty - nikt nie ma pozycji, by powiedzieć „nie”; rośnie ryzyko błędów i nadużyć;
• jednostronne spojrzenie - wspólnota widziana oczami jednego człowieka;
• kryzys sukcesji - gdy lider odchodzi, wspólnota traci kierunek.

Preambuła Białej Księgi wymienia wśród wyzwań właśnie przeciążenie, niejasność ról i trudności w sukcesji.

Biblijne wzory

• Mojżesz i starsi - za radą Jetry Mojżesz ustanawia przełożonych nad tysiącem, setką, pięćdziesięcioma i dziesięcioma (Wj 18,13-27).
• Jezus i Dwunastu - Jezus nie działa sam: powołuje uczniów i posyła ich parami (Mk 6,7; Łk 10,1).
• Kościół w Antiochii - wspólnotą kieruje grupa proroków i nauczycieli, którzy wspólnie rozeznają posłanie Barnaby i Szawła (Dz 13,1-3).

Wiedza o zespołach

Badania nad przywództwem współdzielonym (shared leadership) wskazują, że zespoły, w których wpływ jest rozłożony między członków, osiągają zwykle lepsze wyniki niż zespoły zależne od jednej osoby (metaanaliza D'Innocenzo, Mathieu i Kukenbergera, 2016). Warunkiem jest jednak dojrzały zespół: zaufanie, bezpieczeństwo psychologiczne i umiejętność rozwiązywania konfliktów - zob. pięć dysfunkcji zespołu.

Dobre praktyki

• Zespół liderów (rada, diakonia, zespół odpowiedzialnych) z jasno opisanymi rolami.
• Decyzje strategiczne podejmowane wspólnie, w procesie rozeznawania.
• Kadencyjność i planowanie sukcesji.
• Zespół różnorodny - różne dary i perspektywy (zob. role zespołowe Belbina).
• Lider pierwszy wśród równych, a nie jedyny decydent.